keşke bir çocuk olsaydım tek derdim dizimdeki yaram olsaydı

boss
Çocukken düşerdik bir yerlerimiz yaralanırdı ağlaaarrr ağlar dururduk sanki tüm dünya başımıza yıkılmış gibi ama büyüyünce o yaraları özler oldum :(
aczican
Çocukluk gibisi varmı hakket. Akan deremiz bile kurudu. Yaz kış akan çay deremiz ... özledim sende yüzmeyi be
msln22
annemizin daha fazla ilgi göstermesi için dizimiz acımazsa bile ağlıyorduk. Insan büyüdükçe dertleri ile beraber büyüyor,
phoenix
Küçükken en büyük derdimiz dizimizdeki yaramız arkadaşların oyunda bizi sürekli ebe yapması yetiştiremediğimiz bize yük gibi gelen ödevlerimiz oluyor gözümüzde büyüdükçe büyüyor ama biz büyüdükçe dertlerimiz de büyüyor geri dönüp baktığımızda eskiden gözümüzde dağ gibi büyüyen dertlerin şimdiki dertlerimiz yanında çakıl taşı gibi durması "keşke çocuk kalsaydım da tek derdi ödevlerim olsaydı ya da yaralarım olsaydı" dedirtiyor
cicikus
Keşke. Ama maalesef büyümek zorunda zaten herkes istese de istemese de. büyüyoruz, dersler, sınavlar derken vücut da büyüyor gelişiyor yaş ilerliyor, ergenlik bilmem ne dönemleri derken aileyle kavgalar evden gitmeler olabiliyor, istediğimiz her şeyi yapamıyoruz engellerle karşılaşıyor, sınav stresi, ödevler, arkadaşların sırtından bıçaklamaları, ileride geçim derdi, hangi bölümü okumalıyım, ileride nasıl bir yaşam beni bekliyor derken işte böyle geçiyor hayat. küçükken halbuki hayat daha rahat daha kolay oluyor.